Divan Edebiyatı Kısa Özellikleri

Divan edebiyatı kısa özellikleri.

GENEL ÖZELLİKLERİ

  • İslamiyet’le birlikte 13 ve 19. yüzyıllar arasında Arap ve Fars kültüründen etkilenilerek Anadolu’da oluşturulmuş yazılı edebiyattır.
  • Tasavvufun yaygın olduğu 13. yüzyılda din dışı temaları işlemesi sebebiyle Hoca Dehhani, divan edebiyatının kurucusu kabul edilir.
  • Divan edebiyatı, Tanzimat edebiyatının başlangıcına kadar varlığını sürdürmüştür.
  • Halkın dertlerinden ve sıkıntılarından uzak soyut bir edebiyat dönemidir.
  • Aydın, medrese eğitimi almış yüksek zümreye özellikle de saray ve çevresine hitap eder. Bu sebeple “Aydın, Medrese, Salon, Enderun, Havas (Seçkin), Gazel Edebiyatı” gibi isimlerle anılmıştır. Bu dönemde verilen eserlerin belli değişmez kalıpları olduğu için divan edebiyatına “Klasik Türk Edebiyatı” ismi de verilmiştir. Daha yaygın olarak kullanılan “Divan Edebiyatı” ifadesini ise şairlerin şiirlerini bu başlık altında toplamasından almıştır.
  • Dili; halkın konuştuğu dilden uzak, anlaşılması güç kelimelerin, tamlamaların sıkça kullanıldığı Arapça, Farsça ve Türkçenin karışımı olan Osmanlıcadır.
  • Divan edebiyatında sanatçının neyi (içerik) anlattığından ziyade nasıl (üslûp) anlattığı önemlidir. Onun için konudan çok şekil özellikleri ön plana çıkmıştır.
  • Divan edebiyatı sanatçıları genel olarak din dışı konuları işlemiştir ancak kimi sanatçıların dinî, tasavvuf i konulara da eğildiğini görürüz.
  • Her dönemde olduğu gibi divan edebiyatında da şiir ön plana çıkmıştır. Ancak düzyazı türünde de eserler verilmiştir. Divan edebiyatını manzum (şiir) ve nesir (düzyazı) başlıkları altında inceleyip değerlendireceğiz.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir